Samuel Hahnemann podczas tłumaczenia na język niemiecki, angielskiej książki lekarskiej, natknął się na środek o nazwie „chinina”, stosowany wtedy podczas leczenia malarii.

Skuteczność tego leku tłumaczona była w jego gorzkości, która działała wzmacniająco na ściany żołądka. Tłumaczenie skuteczności tego leku nie zadowoliło w pełni Hahnemanna.

Podczas jednej z prób na sobie samym, S.H. zdementował ten sposób leczenia malarii. Jego próba polegała na przyjmowaniu przez kilka kolejnych dni sproszkowanej chinniny. Skutkiem tego eksperymentu było wystąpienie u niego objawów przypominających te, które towarzyszą zwykle prawdziwym objawom malarii.

Tym sposobem S.H. sprawdzał zarówno charakter leku jak i jego działanie. Powyłszy eksperyment umożliwił mu odkrycie jednego z najwiekszych tajemnic natury. Jeżeli jakiś środek (substancja) wywołuje w zdrowym organiźmie objawy pewnej choroby to ten sam środek jest w stanie u chorego człowieka wyleczyć tą chorobę.

Na tej właśnie teorii opiera się i funkcjonuje stosowane do dziś ogólne prawo homeopatii mówiące, że podobnym leczy się podobne. Dobranie odpowiedniego, czyli dokładnie pasującego leku wymaga od homeopaty dużych umiejętności. Tych, które pomogą mu wczuć się w problemy pacjenta, jak również tych na temat charakterystyki leków homeopatycznych. Dzięki tej wiedzy możliwe jest zrozumienie choroby a co za tym idzie, jej wyleczenie. Im bardziej skomplikowana choroba tym bardziej wnikliwa dla homeopaty praca (analiza). Szczególnie przy ciężkich i długoletnich chorobach, proces powrotu do zdrowia może być długi i wymagający od pacjenta wiele cierpliwości.

error: Content is protected !!